ده روز دیگر آلبوم "معجزۀ خاموش" منتشر می شود. نشانه ها حاکی از آلبومی است که می تواند به دوستداران ترانۀ نوین امیدی دیگر ببخشد که در این راه رو به زوال، هنوز تک سوارانی قدیمی مانده اند و حتی همرکابانی تازه نفس هم به آنها پیوسته اند. در دورانی که حتی خوانندگان نامی برای پسند بازار و تبلیغ کنسرت و "به روز بودن" تن به ترانه ها، ملودی ها و تنظیم های بی ارزش می دهند، داریوش حرمت هنر خود را با همان تعهد همیشگی نگاه داشته است.
طمئن تر. اما داریوش در عین حال که بخش عمده ای از وقتش صرف فعالیتهای اجتماعی می شود، باز هم برای هنرش وقت می گذارد، می جوید، بهترین ها را کشف، انتخاب، اجرا و معرفی می کند. به همین دلیل کارنامۀ هنری داریوش از گستردگی و تنوع منحصر به فردی برخوردار است؛ چرا که او در طی بیش از سه دهه فعالیت هنری، خود را در اختیار همکاری انحصاری با ترانه سرایان و آهنگسازان خاص و نامی نکرده و "راه امن" را پیش نگرفته، بلکه همواره وقت گذاشته و شهامت به خرج داده و به دنبال نوآوری و معرفی بوده است. او خود با شناخت احساسی و عمیقی که از ترانه، ملودی و تنظیم دارد، همواره توانسته برترین آثار را، فارغ از خالقین آن، برای اجرا انتخاب نماید و راه رفته دیگران را نرفته...
این نوآوری و جسارت منحصر به فرد را داریوش نه تنها در خلق آثارش، بلکه اینک در عرضه آن نیز نشان داده است. باز هم در حرکتی نوآورانه، او آلبوم "معجزۀ خاموش" را از طریق شرکت شخصی اش منتشر نمود و با درک شرایط موجود به پیش فروش آن از طریق اینترنت اقدام کرد. در حالی که بسیاری از هنرمندان ما حتی آشنایی به ایمیل ندارند، داریوش از طریق سایت رسمی خود اقدام به عرضۀ هنرش می کند. "امروزی بودن" و "امروزی فکر کردن" یعنی این دوستان! به صاحب این تفکر احترام بگذاریم!
بازگردیم به اولین جمله همین نوشته: ده روز دیگر آلبوم "معجزۀ خاموش" منتشر می شود. ده روز دیگر این آلبوم به طور قانونی (و غیر قانونی) در فروشگاه ها و اینترنت در دسترس عموم خواهد بود. اما وظیفه ما به عنوان دوستداران ترانه نوین چیست؟ وظیفه ما برای حمایت از هنرمندانی که هنرشان را ارزان نفروخته اند چیست؟ هرچند شاید توضیح واضحات و تکرار توضیحات باشد اما ساده می گوییم:
اگر ایران هستیم، و این آلبوم را دانلود خواهیم کرد و یا به صورت غیرقانونی می خریم، نسبت به تهیه کنندۀ این آلبوم مسوولیم. داریوش به عنوان تهیه کننده از ما خواسته است که دین خود را ادا کنیم و نه نسبت به او، بلکه نسبت به جامعه ای که در آن زندگی می کنیم. به درخواست داریوش برای ادای دین خود مبلغی به سازمانی غیرانتفاعی هدیه کنیم. از طرفی بدون شک دوست و یا خویشاوندی در خارج از کشور داریم که میتواند به نیابت از ما این آلبوم را به صورت قانونی از سایت رسمی داریوش تهیه کند. از آنها بخواهیم که این آلبوم را برای ما (و یا به جای ما) تهیه کنند.
اگر در خارج از ایران هستیم، می توانیم حمایت خود را از نه تنها از این هنرمند خاص بلکه از حرکتی که می تواند آغازی نو برای جان بخشیدن به هنر متعهد باشد، نشان دهیم. آلبوم را از سایت رسمی داریوش تهیه کنیم؛ هزینه ای که برای تهیه این آلبوم می پردازیم نه تنها برای خرید اثری ازشمند است، بلکه مثل رای دادن می ماند. ما رای "آری" به حرکتی ف، انتخاب، اجرا و معرفی می کند. به همین دلیل کارنامۀ هنری داریوش از گستردگی و تنوع منحصر به فردی برخوردار است؛ چرا که او در طی بیش از سه دهه فعالیت هنری، خود را در اختیار همکاری انحصاری با ترانه سرایان و آهنگسازان خاص و نامی نکرده و "راه امن" را پیش نگرفته، بلکه همواره وقت گذاشته و شهامت به خرج داده و به دنبال نوآوری و معرفی بوده است. او خود با شناخت احساسی و عمیقی که از ترانه، ملودی و تنظیم دارد، همواره توانسته برترین آثار را، فارغ از خالقین آن، برای اجرا انتخاب نماید و راه رفته دیگران را نرفته...
این نوآوری و جسارت منحصر به فرد را داریوش نه تنها در خلق آثارش، بلکه اینک در عرضه آن نیز نشان داده است. باز هم در حرکتی نوآورانه، او آلبوم "معجزۀ خاموش" را از طریق شرکت شخصی اش منتشر نمود و با درک شرایط موجود به پیش فروش آن از طریق اینترنت اقدام کرد. در حالی که بسیاری از هنرمندان ما حتی آشنایی به ایمیل ندارند، داریوش از طریق سایت رسمی خود اقدام به عرضۀ هنرش می کند. "امروزی بودن" و "امروزی فکر کردن" یعنی این دوستان! به صاحب این تفکر احترام بگذاریم!
بازگردیم به اولین جمله همین نوشته: ده روز دیگر آلبوم "معجزۀ خاموش" منتشر می شود. ده روز دیگر این آلبوم به طور قانونی (و غیر قانونی) در فروشگاه ها و اینترنت در دسترس عموم خواهد بود. اما وظیفه ما به عنوان دوستداران ترانه نوین چیست؟ وظیفه ما برای حمایت از هنرمندانی که هنرشان را ارزان نفروخته اند چیست؟ هرچند شاید توضیح واضحات و تکرار توضیحات باشد اما ساده می گوییم:
اگر ایران هستیم، و این آلبوم را دانلود خواهیم کرد و یا به صورت غیرقانونی می خریم، نسبت به تهیه کنندۀ این آلبوم مسوولیم. داریوش به عنوان تهیه کننده از ما خواسته است که دین خود را ادا کنیم و نه نسبت به او، بلکه نسبت به جامعه ای که در آن زندگی می کنیم. به درخواست داریوش برای ادای دین خود مبلغی به سازمانی غیرانتفاعی هدیه کنیم. از طرفی بدون شک دوست و یا خویشاوندی در خارج از کشور داریم که میتواند به نیابت از ما این آلبوم را به صورت قانونی از سایت رسمی داریوش تهیه کند. از آنها بخواهیم که این آلبوم را برای ما (و یا به جای ما) تهیه کنند.
ثبت می دهیم.
باز هم بازگردیم به اولین جمله همین نوشته: ده روز دیگر آلبوم "معجزۀ خاموش" منتشر می شود. مسوولیت ما چیست دوستان؟
